piątek, 16 grudnia 2016

Przepływy kapitałowe w bankach.

W bankach, które działają na rynkach pieniężnych i kapitałowych dokonuje się przekształcenia kapitału krótkoterminowego w długoterminowy i odwrotnie. W ten sposób bank dokonuje realizacji funkcji transformacji pieniądza w czasie. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy środki pieniężne pochodzące z depozytów krótkoterminowych są źródłem kapitału dla objęcia przez bank znacznego pakietu akcji wyemitowanych przez inną instytucję finansową lub przedsiębiorstwo produkcyjne. Na lokatach terminowych krótkookresowych oraz na rachunkach bieżących znajdują się środki pochodzące głównie z depozytów klientów indywidualnych. Banki zgromadzony kapitał wykorzystują do udzielenia kredytów, dokonywania transakcji na rynku międzynarodowym lub inwestowania na rynkach kapitałowych tj. transakcji charakteryzującym się odpowiednio długim przedziałem czasowym. Podstawowym źródłem dochodu dla banków depozytowo – kredytowych i uniwersalnych jest różnica w oprocentowaniu krótkoterminowych depozytach a długoterminowych operacjach aktywnych. Odpowiednie aktywami i pasywami banku kształtuje wysokość zysków.

Kolejną podstawową funkcją realizowaną przez banki jest funkcja rozliczeniowa umożliwiająca przepływ środków pieniężnych między różnymi rodzajami podmiotów gospodarujących. W związku z tą funkcją banki działają w systemie clearingowym Krajowej Izby Rozliczeniowej, w ramach którego codziennie dokonuje się rozliczenia sald, wynikających z obsługiwanych transakcji między uczestnikami systemu. Realizacja wszystkich tych zadań w gospodarce rynkowej, przy silnej konkurencji zmusza banki do kontroli i oceny własnej kondycji, nieustannej analizy własnej sytuacji finansowej, klientów oraz otoczenia gospodarczego za pomocą nowoczesnych metod stanowiących system controllingowy banku. Jego wdrożenie i wykorzystanie jest uzależniony od danego rodzaju banku oraz jego struktury. Inny jest zakres analizy finansowej, jej metod, obszaru i zakresu dla banków uniwersalnych, ogólnokrajowym o strukturze trójszczeblowej, a zupełnie inaczej proces ten przebiega w bankach wyspecjalizowanych np. w kredytu hipoteczne, o strukturze jedno lub dwu szczeblowej. Złożoność struktury banku wynika zarówno z czynnika materialnego, jak i czynnika ludzkiego. Czynnik materialny tworzą środki trwałe takie, jak budynki, nieruchomości, wyposażenie, sprzęt komputerowy i inne urządzenia umożliwiające sprawne działanie banku. Oprócz tego bardzo ważnym elementem sprawnego funkcjonowania banku jest zatrudniona w nim i odpowiednio wykwalifikowana kadra pracownicza.

Specyfika banku jako podmiotu rachunkowości wynika z faktu, że jest on równocześnie: wykonującą szczególny rodzaj działalności samodzielną jednostką gospodarczą, której celem, tak jak każdego przedsiębiorstwa, jest zwiększanie wartości rynkowej, m. in. Poprzez maksymalizację zysku, instytucją zaufania publicznego, zobligowaną do zapewnienia bezpieczeństwa środków powierzonych przez deponentów. Bank jest podmiotem, którego działalność koncentruje się na pozyskiwaniu środków pieniężnych od bardzo wielu jednostek gospodarczych, instytucji i osób fizycznych, wykorzystaniu pozyskanych środków na udzielenie kredytów i lokowania w inne aktywa oraz na wykonywaniu za zlecenie klientów dyspozycji płatniczych i innych operacji finansowych. Rolę banku możemy określić jako, płatnik, agent, gwarant, pośrednik, instrument w realizacji polityki gospodarczej kraju. Rola płatnika skupia się na dokonywaniu płatności w imieniu swoich klientów, agenta na działaniu w imieniu klientów w zakresie emisji papierów wartościowych i zarządzaniu własnością klienta. Rola gwaranta odnosi się do poparcia udzielonego klientom spłacie ich zobowiązań, a rola pośrednika do dokonywania transformacji otrzymanych depozytów w kredyty, przede wszystkim dla przedsiębiorstw.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz